Μια ιστορία θα μας πει

0 comments

Ξεκίνησα ν' ακούω την άφταστη μουσική της ταινίας και τελικά κόλλησα αλλού γι αλλού - αν δε με πιστεύεις άκουσε κι εσύ.

Αφόρητη η ζέστη του μυαλού, ένας άλλος εαυτός μέσα στον καθρέφτη.
Ούτε Παρίσια, ούτε Τέξας απόψε.
Μόνο άλλος ένας μακρύς, ατελείωτος μήνας, που θα φύγει μέσα σε μία αναπνοή.

- I thought you were afraid of heights.
- I'm not afraid of heights. I'm afraid of fallin'.


Τι 30, τι 40, τι 50...

13 comments















Ο Peter Hook χθες στην Αθήνα. Ζωντανά.
Η απόλυτη μορφή της βραδιάς.
Από τη συναυλία των New Order.
Που μας χρωστούσαν εδώ και κάτι δεκαετίες...


Το σημάδι της πόλης

0 comments


Dead man

8 comments




Μερικές φορές, όπως και με τους ανθρώπους, μπορεί να δω μία μονάχα σκηνή από κάποια ταινία, που θα είναι αρκετή για να με σημαδέψει για πολύ καιρό μπροστά, βαθιά μέσα μου.

...

Λάθος.
Re-write.




Μερικές φορές, όπως και με τους ανθρώπους, μπορεί να δω μία μονάχα σκηνή από κάποια ταινία, που με έχει ήδη σημαδέψει από πολύ καιρό πριν, σε κάποια άλλη ζωή, βαθιά μέσα μου.

...

Λάθος.
Re-write once more.




Μερικές φορές, αυτό που βλέπω πλημμυρίζει το μέσα μου με έναν τρόπο τόσο ολοκληρωμένο και σαρωτικό, που δε με νοιάζει ούτε το πως, ούτε το γιατί, και πάνω απ' όλα, δε με νοιάζει καθόλου ούτε ο καιρός που έρχεται, ούτε τα σημάδια που ο μπάσταρδος μπορεί να μου αφήσει.

...

Σωστό.
Τσεκ.



Some ARK

1 comments













Μερικά από τα ίχνη του ARK στους τοίχους της Αθήνας.

More ARK: Bαβέλ, Zωοδ. Πηγής & Λόντου 1 (1ος όρ.), 210 3825.430. Eγκαίνια: 24/5, 19.30. Mέχρι 17/6.


Eurovision Song Contest 2005-2006

293 comments


" You're delicious, so capricious"



"You're delicious, so cypricious"


Sidewalk loving

0 comments


Αγελάδες βόσκουν στα πεζοδρόμια.
Στο πάρκο Ελευθερίας, που μας πήγαιναν βόλτες με το σχολείο, μόλις άνοιγε ο καιρός. Κάναμε τούμπες στο χορτάρι, κουτρουβαλούσαμε έως κάτω γελώντας, πρασινίζοντας τα ρούχα μας. Βολτάραμε, καπνίζαμε. Όλα φαίνονταν κατηγορηματικά μέσα από τα 17χρονα μάτια μας.
Τώρα δίπλα έχει το Μέγαρο, έχει ένα μεγάλο γκαράζ, και αχνά θυμάμαι ένα βράδι που βρέθηκα εκεί, για απροσδιόριστο λόγο, αχνά θυμάμαι κι ένα κείμενο της Άντζελας Δημητρακάκη για το πάρκο αυτό - ίσως οι δύο αναμνήσεις έγιναν ένα μέσα μου.
Τώρα νιώθω το βήμα μου λίγο πάνω από το έδαφος, ανακαλύπτω ανθισμένες μυγδαλιές σε μια παιδική χαρά στην Καλλιθέα και κρατιέμαι να μην μπω να κάνω κούνια, δίπλα σε έναν παπού και το εγγόνι του.
Τρέχω να προλάβω τρένα, κάθομαι στο πάτωμα και πίνω μπύρες, σκέφτομαι την Τζιά, το ΙΚΕΑ και ποιό από τα δύο προηγείται, κατεβάζω Sergio Mendes και δεν ξέρω που θα με βρει το καλοκαίρι.
Πάντως σίγουρα με βρήκε ήδη.


Contributors

Last posts

Archives

Links


ATOM 0.3